Gastcolumn: Sociale veiligheid vraagt om meer dan goede bedoelingen
We praten al jaren over sociale veiligheid in de zorg. Er zijn werkgroepen, instrumenten, beleidsstukken en goede bedoelingen in overvloed. En toch beweegt de teller niet de goede kant op. Uit onze nationale aios-enquêtes bleek dat in 2022 32 procent van de respondenten het afgelopen jaar met ongewenst gedrag te maken had gehad². In 2024 was dat 34 procent¹. Op papier verandert er van alles, op de werkvloer nauwelijks. Hoe kan dat?
Een deel van het antwoord zit in de omgeving waarin we werken. Het ziekenhuis is een plek van leren én presteren, met een hiërarchie die deels functioneel is. Daarbij werken verschillende persoonlijkheden en beroepsgroepen samen, ieder met eigen communicatiestijlen en ongeschreven regels over feedback. En dat onder hoge druk, terwijl fouten grote gevolgen kunnen hebben.
Dat maakt elkaar aanspreken ingewikkeld. Je beoordeling, opleidingsplek en carrièrekansen hangen mede af van de mensen met wie je dagelijks samenwerkt. Veel aios laten scherpe opmerkingen daarom van zich afglijden, niet omdat ze oké zijn, maar omdat ze verder willen. Wat de één luchtig opvat, kan voor een ander de druppel zijn.
Toch is niet elke correctie die schuurt verkeerd. Een supervisor die je wijst op een verkeerd gelegde hechting, zorgt misschien voor ongemak, maar juist daarvan kun je een betere arts worden. Het gaat mis als die correctie een oordeel wordt over wie je bent. Precies op dat verschil moeten we sturen als we die 34 procent omlaag willen krijgen.
Een ander probleem is het gesprek dat níét plaatsvindt. Uit onze enquêtes blijkt keer op keer dat de drempel om iets te melden of iemand aan te spreken hoog is, vooral uit angst voor nadelige gevolgen. In veel ziekenhuizen is van alles geregeld, maar het aanbod is niet altijd makkelijk te vinden en melden binnen de eigen organisatie kan onveilig voelen.
De gang naar de Registratiecommissie Geneeskundig Specialisten (RGS) staat open voor wie buiten de muren wil aankloppen, maar is formeel en vaak te zwaar voor wat iemand op dat moment nodig heeft: even sparren en weten wat de opties zijn. Bovendien is die route er alleen voor aios, terwijl een groot deel van de artsen in het ziekenhuis basisarts is. Daarom hebben we vanuit De Jonge Specialist (DJS) het Veilig Meldpunt opgezet: een ziekenhuisoverstijgend informatiepunt dat overzicht biedt over meldroutes. Je kunt er advies inwinnen of anoniem je verhaal kwijt, zonder dat een situatie meteen hoeft te escaleren.
Maar een meldpunt alleen verandert de cultuur niet. Er gebeurt al veel: HR-afdelingen richten meldstructuren in, opleiders trainen zich in feedback geven, er is trainingsaanbod voor aios om stevig in je schoenen te staan in een hiërarchische omgeving en er zijn vertrouwenspersonen beschikbaar. Toch werken we nog te vaak op losse eilandjes, ieder vanuit een eigen werkgever, visie en aanpak. Daarom zet de commissie Veilig Meldpunt zich ervoor in om betrokken partijen bij elkaar te brengen en gezamenlijk stappen te zetten naar cultuurverandering.
De eerste stap kun je morgen al zetten. Vraag na een scherpe correctie op de OK, tijdens de overdracht of op de afdeling eens hoe die bij de ander landde. Het gaat er niet om feedback zachter te maken, maar om na een schurend moment weer op één lijn te komen. Op het MMV-congres in december geven we hierover samen met Miriam Boer een workshop met concrete handvatten.
Wij maken ons hard voor een werkcultuur waarin iedereen fouten mag maken en kan groeien zonder angst: aios én specialist. Dat lukt niet door langs elkaar heen te werken, maar alleen samen. Met als belangrijkste doel dat straks niemand meer naar huis fietst met de gedachte: wat daar gebeurde, was echt niet oké.
- De Jonge Specialist. (2022). Nationale a(n)ios-enquête 2022: Gezond en veilig werken. De Jonge Specialist. https://www.dejongespecialist.nl
- De Jonge Specialist. (2025). Nationale a(n)ios enquête Gezond en veilig werken 2024: Trots op het werk, niet op de omstandigheden. De Jonge Specialist. https://www.dejongespecialist.nl